ჩემი აზრით, ქართველი ქალი ორ ცეცხლ შუა არის მოქცეული. ერთ მხარეზეა რელიგიური სტანდარტები (შეცოდება ცუდია, რადგან სინდისის ქეჯნა დაგტანჯავს), მეორეზე სირცხვილი, ანუ, - გურჯისტანში ოდითგან ასე ყოფილა და ახლაც ასეა - საზოგადოებაში მორალური შემაკავებელის როლს სირცხვილი ასრულებდა და ახლაც ასრულებს. ესე იგი, ქართველი ქალისთვის (და არა მარტო ქალისთვის) ყველაზე სამარცხვინო მდგომარეობაში აღმოჩენაა, ანდა, უფრო უარესი -დაცინვაა ( რას იტყვიან მშობლები, ნათესავები, თანამშრომლები, მეზობლები და ა. შ.). ასეა ეს, ქართველ ქალს ყველაზე ძალიან "ცოდვის" ჩადენის ეშინია, რამეთუ "აპკისტანში" (ანუ ჩვენთან ) საზოგადოებრივი ცივილიზატორისთვის სირცხვილი უფრო ეფექტურია, ვიდრე სინდისი. ასე რომ, ამიტომ არიან ქართველი ქალები ქართველ მამაკაცებზე გაცილებით უფრო "მურთაზები", და ამიტომ ქანაობენ ისინი აქეთ-იქეთ სინდისის და მორცხვობის საქანელაზე, იმის დასადგენად, რა არის "ცოდვაში" ზნეობრივი და რა არა. დედლებო და მამლებო (ქალბატონებო და ბატონებოს პონტში ), რაში მეთანხმებით და რაში არ მეთანხმებით?