აკაკი წერეთელი: "მეგრული დღეს სალაროა ნამდვილი ქართული სიტყვებისა, აღმოსავლეთ საქართველოს დაჰკარგვია ნამდვილი ქართული სიტყვები, მათ ნაცვლად თათრულ-სომხურ-სპარსული შემოუღია, რომელიც ქართველის ყურს ცუდად ეჩხირება და გულსა სწყენს...მეგრულ ენაში კი შემონახულან ობოლ მარგალიტებად ის ძველი სიტყვები. ჩვენ ვურჩევთ ჩვენს მწიგნობრებს მეტი ყურადღება მიაქციონ მეგრულს, რომ იქიდან ამოკრეფილი სიტყვებით შეივსონ დღეს მათი შელახული ლექსიკონი". ლიცემერი: უდიდესი უზნეობა, გნებავთ "ზეიმი უზნეობისა" გახლავთ, ხელისუფლების მხრიდან უდიერი დამოკიდებულება ქართული ენისადმი. თუკი თანამედროვე ქართული იქამდეა შეჭირვებული, რომ ჩვენს ლექსიკურ მარაგს უცხოურით ვავსებთ, მაშინ შევავსოთ მეგრულით ან სვანურით და არა ინგლისურით ან ფრანგულით. მეგრული და სვანურის "მარაგი" ხომ კეთილად შეაშფოთებდა ყველა სხვა ენას ერთად აღებულს. ხელისუფლების წახალისებით და წაყრუებით კი, ჩვენ ვიღებთ იმას, რასაც ბარბარიზმი ჰქვია და რასაც "ბარაბიზმიც" შეიძლება ვუწოდოთ. უზერებო!, მეთანხმებით თუ არა იმაში, რომ ერთხელ და სამუდამოდ მტკიცე უარი უნდა ვუთხრათ ქართულში უცხოს? პ.ს. რომელ ქართულ ცნობიერებაზეა საუბარი, როცა ქართულ ცნობიერებიდან საერთოდ ვმიჯნავთ მეგრულს და სვანურს, როგორ შეიძლება ვთქვათ, რომ ქართული ვიცით, როცა არ ვიცით ის ძირი და ფესვები, რაზეც ქართულია აღმოცენებული. ამიტომაც არის, რომ სვანურის და მეგრულის გაგონებაზე ბევრ ჩვენს თანამემამულეს ტანში უსიამოვნოდ ცრის და აჟრიალებს. მოკლედ, როგორც აკაკიმ ბრძანა: "იქიდან ამოკრეფილი სიტყვებით შეივსონ დღეს მათი შელახული ლექსიკონი". თუ ეს მოხდება, მაშინ ჩემი აზრით, ეს გაუცხოება ნაწილობრივ განეიტრალდება. რაში მეთანხმებით და რაში არ მეთანხმებით? არჩილ, ლაშა, თემა პოლიტიკურია, უფრო პოლიტიკური ვიდრე ყველა სხვა თემა ერთად აღებული. ლიცემერის ციკლიდან: "ფერადი სიზმრები" იხ. ნაწილი პირველი: http://planeta.ge/index.php?showtopic=14497