კონტენტზე გადახტომა


ლექსები, ჩანახატები, სასიყვარულო ისტორიები


  • თქვენ არ შეგიძლიათ გამოეხმაუროთ ამ თემას
  • Go to first unread post
571 პასუხი თემაში

#1 Bexx    ნიკის ჩასმა

    პლანეტელი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპპიპპიპ
  • 1665 წერილები:
  • Gender:Male
რეპუტაცია: 3
პოზიტიური

დაწერილია 09 November 2009 - 10:58 PM

ახლა ღამეა და ვარსკვლავები ზეცას ჭორფლივით აყრია შუბლზე...
მე მაგიდასთან ვზივარ ძვირფასო, და ჩემს წინ სუფთა ქაღალდებს ვუმზერ.
აწმყო, წარსული და მომავალი დამდგარან ჩემი ფიქრების ზღურბლზე.
ძალიან მშვიდ და იდუმალ ღამეს ჩასძინებია ატმის მკლავებზე... თავში
ტრიალებს ათასი კითხვა და ყველა თავის პასუხს დაეძებს.
არ შემხვედრიხარ, არ მინახიხარ, ალბათ იქნება ათასი წელი, ათასი წელი
იქნებ ცოტაა, ან იქნებ არის ძალიან ბევრი. მე ახლა მხოლოდ სიზმარში მახსოვს
შენი ლამაზი თვალების ფერი.
ეს ყველაფერი ადრე დაიწყო, ადრე, ძალიან, ძალიან ადრე, როცა თებერვლის
მსუსხავი ქარი ეხეთქებოდა გათოშილ ჭადრებს, როს ცხოვრებიდან შენ ჭრიდი
დღეებს, ვით რეჟისორი ფირიდან ჭრიდეს ფილმისთვის ყოვლად უვარგის კადრებს.
იმდენად ახლოს მოვედი შენთან, რომ უსასრულოდ აღმოვჩნდი შორი, მერე ვიღაცამ
შეთხზა რაღაცა, შენც კარგად იცი, მე რომ არ გითხრა, როგორ ვრცელდება ქალაქში
ჭორი!
..გახსოვს?- ცისფერი ხეობის გასწვრივ მზერა შველივით მორბოდა შენსკენ და
მოწმენდილი ივნისის ზეცა ირეკლებოდა მდინარის ფსკერზე...
ქუჩაში იყო იმდენი ხალხი, მეჩვენებოდა, რომ იმ საღამოს სადღაც გარბოდა
დამფრთხალი ქუჩა...ჩვენ მივდიოდით. მე შევაგებე აბაზიანი ქუჩის კუთხეში
მათხოვრის მუჭას.
..გახსოვს? – ოთახში იმ გაზაფხულზე ძალიან წითლად ჰყვაოდა ბალბა, შენ
დაიღალე იმ ბალბის ცქერით, შენ საერთოდაც გადაიღალე და გამეცალე, მე კი სულ
შენთან ვიქნები ალბათ.
შენ გიხაროდა შენი არსება. შენ ის გეგონა შენი ერთგული ვინც მოგიტანდა
თავის სიყვარულს მარტში მანეთად ნაყიდ იებად (კი, ზღვაც ამაყობს თავის
ხმაურით, მაგრამ იცოდე, ზღვა სხვა არის და ზღვას ყველაფერი ეპატიება).
ჩემი ფიქრები უბრალო გოგოს რაღაც უცნაურ შუქით გმოსავდნენ და მაღონებდა
ძალიან ხშირად, რაც არ ვიცოდი მე შენს შესახებ, რაც შენ აკეთე ჩემთან
მოსვლამდე.
რატომ გგონია, რომ მე სათქმელი დაგიგვიანე?! შენ ვერ მიმიხვდი, ჩემი
სათქმელი ადრევე გითხარ და ვერ ამჩნევდი, რომ მე შენგან ველოდი პასუხს, რომ მე
ქცეული ვიყავი კითხვად... მე სიყვარული ვიცი, რაც არის, მაგრამ არ ვიცი
შენ როგორ გითხრა! და თუ ქამანდი გამოვდე სიტყვას, მოვალ მოვალ და უცებ
ყველაფერს გეტყვი?- არა! არ არის ის სიყვარული, რასაც საერთოდ მას უწოდებენ,
ის არის ბევრად იმაზე მეტი!..
მე ვარ მდინარე!
ყველა მდინარე მუდამ მეორე მდინარეს ეძებს, მეორეს ეძებს, რომ შეუერთდეს
და მერე ერთად გავიდნენ ზღვებზე, არ შეიძლება მთელი ცხოვრება გეძინოს
მარტოს, ამიტომ მუდამ ვიღაცას ეძებ და ეს ძიება გტანჯავს და გართობს.
ძალიან დიდი მაქვს სიყვარული და მოთმინება მაქვს უფრო დიდი, დღეს ჩემი
აწმყო არის წარსული, რომელიც ლამაზად ინიღბავს თავს და რომელიც სადღაც უჩემოდ
მიდის, მე გადმოვედი იმ ბილიკიდან და ახლა სულ სხვა ბილიკზე ვდგები, დღეს
ჩვენი გზები ისე გაიყო, ვით ნატახტართან იყოფა გზები.
მე კარგად ვიცი, ვიცი თუ ვხვდები, რომ შენ აღარსად არ მელოდები, ალბათ ეს
არის იმის მიზეზი, რომ უმიზეზოდ ხშირად ვღონდები... განმეორდება ეს
ყველაფერი, ოღონდ ჩვენ აღარ განვმეორდებით.
შენ გაფრინდები, შენ დამშორდები, ახლა შენ ჩემთვის არა გცალია, გთხოვ
მაპატიო, გთხოვ მაპატიო, რომ მე მიყვარდი და რომ მიყვარხარ ახლაც ძალიან!
ალბათ სჯობია ნანატრი ბაღი კაცმა იხილო მხოლოდ გარედან და გულგრილობა,
შენი თუ თვისი, ავი ძაღლივით ებას კარებთან. ღობის გარედან ჰკრეფდე ნაყოფებს
და დასახევი გხა გქონდეს უკან, ანდა ზევიდან ჭვრეტდე ყველაფერს, ვით
მაგიდაზე გადაშლილ რუკას. სჯობია კაცმა ნანატრი ბაღი მუდამ იხილო მხოლოდ
გარედან და საკუთარი ცივი გონება ერთგულ ძაღლივით გებას კარებთან, მაგრამ
პირველად როცა შევედი, მე ვერ ვხვდებოდი ამ სიბრძნეს მაშინ, მე არც დღესა მაქვს
ცივი გონება და კვლავ თამამად შევდივარ ბაღში;
გვირილებს ვკრეფდი იმ დღეს ფერდობზე, უცებ გაწვიმდა და დაიქუხა, სადღაცას
მუხას დაეცა მეხი. შეშინებული გამოვიქეცი და მე რომ უნდა მომეძღვნა
შენთვის, იმ ყვავილს ალბათ დავადგი ფეხი!..
მორჩა! დაეშვა სცენაზე ფარდა, თოვლმა წაშალა სუყველა კვალი... მინდა
გავიგო ხვალ რა იქნება, ახლა ვმკითხაობ: ნეტა რას ნიშნავს გულის ბიჭი და აგურის
ქალი?
პასუხისათვის ნუ გაირჯები, მე არაფერი მიკითხავს შენთვის. ალბათ არსებობს
ისეთი რაღაც, საკუთარ თავსაც ვერასდროს ეტყვი. ყველა პასუხი ბოლოს და
ბოლოს უნდა ისევე გადიქცეს ისევე კითხვად... მე დავიღალე ამდენი ძებნით და
ძლივს ვიპოვე საჭირო სიტყვა!..
ასეა თურმე, თუ რამ გაწუხებს, როცა იქნება, უნდა დაჯდე და ვინმეს ყველაზე
ძვირფასს მისწერო...
არა! შეცდომა არ მეორდება! თუ მეორდება-საბედისწეროდ!
არა! ვერასდროს ვერ დავივიწყებ მე იმ შეთხვევებს და იმ შეცდომებს. მე ისევ
მინდა შენთან ვიყო და შენ ჩემი ისე ისე გესმოდეს, მაგრამ მე ვიცი, ჩემო
ძვირფასო, რომ ეს არასდროს განმეორდება, ვერ დავიბრუნებ წარსულს ვერასდროს
და ფიფქსაც ფიფქი მანამდე ჰქვია, სანამ მიწაზე დაეცემოდეს.
.. არ შეგიძლია შენ არაფერი, შენ დავიწყებაც არ შეგიძლია, თუმც ახლა ალბათ
არაფერს დარდობ, მე დავდიოდი ძალიან ჩქარა, ნაბიჯს ვერაფრით მიწყობდი
კარგო! უკვე დასრულდა ჩვენი თამაში, ქვეყნად ყველაფერს ჰქონია ბოლო, ჩვენ
არაფერი გვქონდა საერთო და ესა გვქონდა საერთო მხოლოდ!
მე შენს შესახებ მეტი ვიცი, ჩემო ძვირფასო, ვიდრე შენ იცი საკუთარი თავის
შესახებ. მე აღარ მოვალ შენთან არასდროს და თმებზე თითებს აღარ შეგახებ.
სულაც არ მინდა ვიყო ერთ-ერთი და სასაცილოც არ მინდა ვიყო, მე დავიბენი
ახლა ძალიან და მინდა მხოლოდ ერთი რამ გკითხო, მაგრამ არ გკითხავ, რა საჭიროა
შენი პასუხი ზეპირად ვიცი – მხრებს აიჩეჩავ, წარბებს აზიდავ და მერე
ბავშვივით დაიწყებ სიცილს.
შენ შეიცვალე.
მეც შევიცვალე.
სხვა ყველაფერი ამ ქვეყანაზე როგორიც იყო ჩვენს გამოცვლამდე ისევ ისეა.
ბოლო დროს ბევრი საქმე გაგიჩნდა და საიდუმლოც გაგიჩნდა ბევრი. მე შენთვის
ისე ზედმეტი გავხდი, როგორც დამწვარი ასანთის ღერი.
შენ ახლა ცივი მარმარილო ხარ, მე კი მინდა რომ ეგ მარმარილო მაძებნინებდეს
დაკარგულ სითბოს და თუ ვიპოვი ოდესმე მაინც, ისე გამათბოს და მომეფეროს,
არც დამიკარგავს არასდროს თითქოს, მაგრამ ეს ახლა არის ზღაპარი “იყო და არა
იყო რას” მასგავსი და თუმცა ზღაპრის მჯეროდეს მინდა, მე ბავშვი უკვე არა
ვარ ახლა და მე ზღაპრების ასაკსაც გავცდი.
ძალიან ბევრი გაგიჩნდა საქმე და მეგობარიც გაგიჩნდა ბევრი. მე შენთვის ისე
ზედმეტი გავხდი, როგორც ასანთის დამწვარი ღერი.
შენ შეყვარება თავისა იცი, შენ სიყვარული არ იცი მხოლოდ... და თუმცა ახლა
იმ სიყვარულით, იმ მოგონებით ვცოცხლობ და ვცხოვრობ, მე ვხვდები უკვე
ძალიან კარგად, რომ შენ არასდროს არ გყვარებივარ, მე გჭირდებოდი მხოლოდ და
მხოლოდ.
შენ გაფრინდები და გადალახავ უსაზღვროების სუყველა საზღვარს, ხელში აიღებ
მზერის ისრებს და დაემსგავსები მერე მოისარს, უნდა მოისხა შენ ანგელოზის
მსუბუქი ფრთები და მერე ყველას მადლი მოისხა.
ვეღარ გაგდევნე ჩემი ფიქრიდან, არ ვიცი ახლა რა უნდა გთხოვო... შენ მაშინ
იყავ უფრო ძვირფასი, როცა ძალიან შორი იყავი და ოცნებებში მხვდებოდი
მხოლოდ...
მარტო ვარ შუა ოკეანეში,
სადღაც ძალიან შორს დარჩა ახლა ჩემი კეთილი იმედის კონცხი.
მე შენ მაშინაც მემახსოვრები შენს ხსოვნაში რომ აღარ ვიქნები და
დაგივიწყებ, როს გაყუჩდება ყველა ტკივილი სულის და ხორცის.
ჩვენს შორის ჩადგა უსასრულობა (მანძილით როდი გაიზომება ან სიშორე და ან
სიახლოვე), ვერ მიგატოვებ მე შენ ვერასდროს, თუ შეგიძლია შენ მიმატოვე!
რომც წამოვიდე ამ წუთში შენსკენ, რომც დავივიწყო წარსული წამით, გზას
გადამიჭრის შუმერი კატა, ყველა კატაზე დიდი და შავი! და აღმოჩნდება ესეც ამაო, მე
ვერ ვიპოვნი სასურველ ფერებს... ბარემ გადავდგათ თითო ნაბიჯიც და მე
ნეტაში დაგახრჩობ მერე.
მე სხვათაშორის გავიარე შენს ცხოვრებაში. შენ გამაყოლე ისეთი მზერა, რომ
მე მთელი ხმით მსურდა მეყვირა:
-რა დაგემართა!
-ვერა მცნობ?
-მე ვარ!
მე დავიღალე, მე აღარ ძალმიძს აღარაფერი, ვეღარ ვერევი საკუთარ ფიქრებს...
ხვალ შეიცვლება სუყველაფერი, ხვალ სულ ახალი რამ დაიწყება, თუმცა არ ვიცი,
ხვალ რა იქნება, ხვალ არაფერი არ მოხდეს იქნებ?
მე დავიღალე, დრო არის ძილის. ალბათ მდინარეც იძინებს წამით, რომ
დაივიქყოს მთელი დღის დაღლა... იქნებ სიზმარში მაინც შემომხვდე, თუმცა მე ვიცი,
რომ არაფერი დამესიზმრება, ვერ დავიძინებ უბრალოდ ალბათ.
უკვე თენდება.
თენდება უკვე, ღამე ტყვესავით ნებდება დილას. წვიმის წვეთები, როგორც
ცრემლები დაჰკიდებია ბალახს და მინას.
მე დავიღალე, მე აღარ ძალმიძს აღარც თხოვნა და აღარც მოთხოვნა, მე უშენობა
ძალიან მიჭირს...(გარეთ პატარა ალუბლის ტოტზე სულ პაატარა შემოჯდა ჩიტი).
მე მენატრები, როგორც ბავშვობა (მე აღარასდროს ვიქნები ბავშვი). მე მაინც
მჯერა, შენ მოხვალ ჩემთან, მაგრამ მე აღარ დაგხვდები სახლში!
თუმც ყველაფერი განვსაზღვრე თითქოს, ხვალ რა იქნება მაინც არ ვიცი, იქნება
ხვალე ჩემი ცხოვრება სულ სხვანაირად უნდა აეწყოს, უეჭველი კი ის არის
მხოლოდ, რომ ყველაფერი არის საეჭვო.
მე ვარ მდინარე!
ყველა მდინარე მუდამ მეორე მდინარეს ეძებს, მეორეს ეძებს, რომ შეუერთდეს
და მერე ერთად გავიდნენ ზღვებზე, არ შეიძლება, არ შეიძლება მთელი სიცოცხლე
გეძინოს მარტოს, ამიტომ მუდამ ვიღაცას ეძებ, მუდამ ვინმესთან შეხვედრას
ნატრობ (დღემდე ამის თქმას ვერ ვახერხებდი, დღეს კი ფრჩხილებში მოგწერო
უნდა: ვისაც ეძებდი, ის არ აღმოვჩნდი, არც შენ ყოფილხარ, მე ვინცა მსურდა).
შენ ახლა ალბათ ტირიფთან ზიხარ და ვიღაც ბიჭი სიყვარულს გიხსნის, შენთვის
ხომ მუდამ სულერთი იყო სუყველა სიტყვა-ჩემი თუ სხვისი.
შენ ახლა ალბათ სულ სხვასთან ზიხარ და არაფერი არ გახსოვს ჩემი: მე შენს
ხსოვნაში მალე გავქრები, ვით ღია ზღვაში თვალს და ხელს შუა ჰქრება პორტიდან
გასული გემი!
შენ არ გეგონოს, რამეს ვითხოვდე, ან გამომქონდეს მე განაჩენი. არც
სიახლოვე, არც სინანული, არც დაბრუნება, არც აღსარება, მე არაფერი არ მინდა შენი.
ვერ ამიხსნია ეს გაორება, მე ახლა უკვე სხვაცა ვარ თითქოს, ჩემში ჩამჯდარა
ორი არსება, ორივე, ორივე თავის სიმართლეს იცავს, კაცის ცრემლივით
ტკბილ-მწარე ღვინოს ორივე თვალის დოქიდან მისხამს.
შენ რა ღირსი ხარ ამ წერილისა, მაგრამ მე მაინც მოგწერე იგი, მე არაფერი
არ მეგულება შენი მეტყველი თვალების იქით: მგონი ვიღაცამ ჩართო
რადიო,-ჩემსკენ მოიწევს ბებერი გრიგი,... იქნებ წერილი არც ღირს ამდენად, მაგრამ შენ
მაინც გახსენი იგი. მე არაფერი არ მეგულება მაგ მშვენიერი თვალების
იქით!...
ეს არის ალბათ უკანასკნელი, მე აღარასდროს მოგწერ ბარათებს, დღესაც
არაფერს გეტყოდი, მაგრამ, მგონი სიმთვრალე მალაპარაკებს.
მე ველი წერილს, მე ველი წერილს, რადგანაც რამეს ელოდო უნდა, ეს იყოს
თუნდაც მხოლოდ სალამი, ეს იყოს სუფთა ფურცელი თუნდაც

#2 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 02:07 AM

- - -

ქარი ქრის, ოცნების სარკმელში
შემოდის რძისფერი სინათლე,
ისეთი ლამაზი ღამეა,
დავხუჭავ თვალებს და... გინატრებ!

გინატრებ კრძალვით და მალულად,
მთვარე დაიღვრება ფიქრებად,
გული სიმარტოვით შეჰკივლებს
და მერე მოხვიდე იქნება...

ქარი ქრის, ოცნების ქარი ქრის,
სარკმელში კეკლუცობს სინათლე,
ისეთი ლამაზი ღამეა,
დავხუჭავ თვალებს და გინატრებ!...
დადებული სურათი

#3 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 02:13 AM

- - -

შენ ნუ გგონია რამეს ვდარდობ, რამეს მივტირი,
ნურც იმას ფიქრობ, უზენაესს რამეს შევუთქვამ,
მე მიჭირს შენთან განშორება, თორემ სიკვდილი...
სიკვდილი რაა,
სულის გაყრა ცოდვილ სხეულთან!
დადებული სურათი

#4 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 06:44 AM

როგორ მინდა შენთან ჩემო მაგნოლია

ვით ფოთოლი შენი, მზეზე მოციმციმე
ქარებს აჰყოლია,
და წასულა შენგან, გაფრენილა შენგან,
მიწას დაჰკონია,
ისე გული მისი სხვათა, სხვათა, სხვათა
უტყვი გამგონეა,
არ გახსოვარ ალბათ, არ გახსოვარ ალბათ
ჩემო მაგნოლია!
ჩვენ ცხრათვალა მზეთა და მძვინვარე ზღვათა
ტრფობა გაგვყოლია,
მიგვატოვონ მარად მათ, სამხრეთის ქართა,
რაღაც არ მგონია,
მაგრამ გული მისი სხვათა, სხვათა, სხვათა
უტყვი გამგონეა,
მე არ ვიცი რატომ, არც შენ იცი რათა
ჩემო მაგნოლია?
ო, ასეთი წუთი, დაუბრუნებელი,
შენც ხომ არ გქონია?
დაბრუნდება ისევ, დაბრუნდება ისევ
შენც ხომ არ გგონია?
მშვენიერი ზღვების, მშვენიერი მთების
ტრფობა გაგყოლია,
როგორ მინდა შენთან, როგორ მინდა შენთან
ჩემო მაგნოლია!
დადებული სურათი

#5 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 06:50 AM

- - -

გაგითავისე, მიყვარდი, მწამდი...
ჩემი ოცნება შენს აჩრდილს სდევდა,
შენ იყავ ჩემი უთქმელი დარდი,
მე ვიყავ შენი ამაყი სევდა!..

და როგორც ხდება გაგვყარა ბედმა,
გაცრეცილ სიზმრებს შემოვრჩი მარტო,
ასეთ სიყვარულს რა ჰქვია ნეტავ,
ცალ - ცალკე ვართ და ერთმანეთს ვნატრობთ!
დადებული სურათი

#6 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 07:01 AM

- - -

წვიმა და ჩვენ ორნი... სველი თმა, ხელები, ტუჩები და ცრემლით სავსე სევდიანი თვალები....
ვსველდები და საოცრად მეშინია, რომ წვიმა გადაიღებს და შენ მიმატოვებ...
- აუ, რა ბავშვი ხარ! - მეუბნები და წვიმას ხელით იჭერ.
"ბავშვი ვარ?" - ვიმეორებ გულში, - "ბავშვი ვარ თუ შენ გინდა ბავშვად მხედავდე?" - ხარბად გაცქერდები, შენს უძირო თვალებში მინდა ამოვიკითხო პასუხი...
წვიმს.. ცრემლი შეერია წვიმას..
უცებ გამოფხიზლდი, ჩემი თავი ხელებში მოიქციე, თვალებში ჩამხედე და მკითხე: - გიყვარვარ? - და ისე რომ პასუხს არ დაელოდე, განაგრძე, - მე მიყვარხარ! - ან კი რა საჭიროა სიტყვები, ჩემს თვალებში ხომ მხოლოდ შენი თვალები ირეკლება?! - მე უშენოდ არ შემიძლია!- ძლივს ამოვღერღე და ვიგრძენი როგორ გავთავისუფლდი...
შენ არაფერი გითქვამს, მაგრად ჩამიკარი გულში და გავირინდეთ...
მდუმარებას წვიმის გაბმული სიმღერა აკრთობდა...
ისევ ჩამოდის ცრემლი და ვგრძნობ, რომ ეს უკვე სიხარულის ცრემლია, რადგან არ ვიცი რა ვუყო ამხელა ბედნიერებას!..

წვიმის წვეთი უფლის მირონია, ფოთოლშრიალა ხეები ჩვენი მაყრიონი, ჩემი და შენი...

გამომეღვიძა...

გამოხმაურება რედაქტირებულია ნინო: 11 November 2009 - 07:02 AM

დადებული სურათი

#7 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 07:25 AM

იმ ზამთარს

ვთქვი, გავაღწიე სიმარტოვიდან
და შევეფეთე კვლავ სიმარტოვეს,
იმ ზამთარს დიდი თოვლი მოვიდა,
იმ ზამთარს, გახსოვს, შენც მიმატოვე...

ერთად მიყელეთ შენ და ბუნებამ,
ერთად იყავით ორი არსება,
სიმარტოვიდან ჩემს დაბრუნებას,
სიმარტოვეში ერქვა გაქცევა...
დადებული სურათი

#8 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 07:52 AM

დადებული სურათი

გამოხმაურება რედაქტირებულია ნინო: 11 November 2009 - 07:53 AM

დადებული სურათი

#9 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 07:56 AM

მინდა ყველას დავემალო

გულში დამრჩა ნაწვიმარი,
მე უშენოდ სადღა გავძლო,
ქარმა მითხრა სამძიმარი,
სხვას რთავენო საპატარძლოდ.

თვალი ცრემლით მომწვიმია,
გული დარდის ფთილებს ფანტავს,
სოფლის თავში ქორწილია,
ვაი, ჩემს თავს!...
დადებული სურათი

#10 ლ ი ც ი    ნიკის ჩასმა

    აქტიური

  • პლანეტელი
  • პიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპ
  • 8898 წერილები:
  • Gender:Male
  • Location:ნიუ-ვასიუკი
რეპუტაცია: 7
პოზიტიური

დაწერილია 11 November 2009 - 09:35 AM

ტყეში ამბავი მოხდა საწყენი-
პატარა ბიჭმა მოკლა ჩიორა,
დედის ამარა დარჩნენ ბარტყები,
დედა კი მათ ბედს არ ჩიოდა.

დადის ტოლებში და თან ტრაბახობს
შურდულიანი ბიჭი ტიკტიკა,
დედა ჩიტი კი იმავ საღამოს,
სულ სხვა ჩიორას გაეჭიკჭიკა.

ქარმა ღრუბლები წვიმად არღვია,
სხედან ბარტყები სულ მთლად სველები,
რადგანაც ბუდე იყო თავღია
და წვიმას ჰქონდა გრძელი ხელები
მხოლოდ მართლმადიდებლურ რელიგიას შეუძლია აქციოს ქართველი ადამიანად @Siknadmo

დადებული სურათი

ჩემს მოწიწებას ბრიყვთა მიმართ არა აქვს ზღვარი,
ჩვენ მათი ვალი სამუდამო ვალად მიგვყვება,
რადგანაც, რომ არ ყოფილიყვნენ ბრიყვები სხვანი,
მაშინ ჩვენ თვითონ მოგვიწევდა ყოფნა ბრიყვებად.



დადებული სურათი

#11 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 08:21 PM

- - -

მე მესმის დაფლეთილ ღრუბლების გოდება,
მთების მწვერვალებიც გარშემო კვნესიან,
გულში მწუხარება ნისლივით გროვდება
და შენზე ფიქრები კვლავ შემომესია.

იმედის ვარსკვლავიც კი არსად კიაფობს,
განთიადს შიშსა ჰგვრის გრიალი მეხისა,
ამ წლებმა რაც მიყო, მოვალ და გიამბობ,
გიამბობ, თუ შენთან შეხვედრა მეღირსა!...
დადებული სურათი

#12 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 08:48 PM

- - -

აპატიეო! - თითქოს მთხოვდნენ ჩუმად ვერხვები,
მაპატიეო! - თითქოს სურდათ ეთქვათ შენს ტუჩებს,
გიყურებ, ვიცი, დღეის შემდეგ ვეღარ შევხვდებით,
მაგრამ ამ გულში ორომტრიალს რა მიაყუჩებს...

გემშვიდობები და ვერხვებიც თითქოს თავს ხრიან,
მე ვეწამები, რატომ? რისთვის? - არ ღირს ძიებად,
ვეღარ გითხარი, ყველაფერი იყო გვიანი,
გთხოვ მაპატიო, რომ ვერ შევძელი მე პატიება!...
დადებული სურათი

#13 ლ ი ც ი    ნიკის ჩასმა

    აქტიური

  • პლანეტელი
  • პიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპ
  • 8898 წერილები:
  • Gender:Male
  • Location:ნიუ-ვასიუკი
რეპუტაცია: 7
პოზიტიური

დაწერილია 11 November 2009 - 09:03 PM

გამოხმაურების ნახვანინოს ციტატა(დაპოსტვის დრო 11th November 2009 - 08:21 PM):

და შენზე ფიქრები კვლავ შემომესია.
და განუშორებლად ლანდივით თან მდევს
ფიქრი, იდუმალი შუქით მოსილი
მხოლოდ მართლმადიდებლურ რელიგიას შეუძლია აქციოს ქართველი ადამიანად @Siknadmo

დადებული სურათი

ჩემს მოწიწებას ბრიყვთა მიმართ არა აქვს ზღვარი,
ჩვენ მათი ვალი სამუდამო ვალად მიგვყვება,
რადგანაც, რომ არ ყოფილიყვნენ ბრიყვები სხვანი,
მაშინ ჩვენ თვითონ მოგვიწევდა ყოფნა ბრიყვებად.



დადებული სურათი

#14 ნინო    ნიკის ჩასმა

    წევრი

  • პლანეტელი
  • პიპპიპ
  • 165 წერილები:
  • Gender:Female
რეპუტაცია: 0
ნეიტრალური

დაწერილია 11 November 2009 - 09:20 PM

- - -

ხეებმა მითხრეს - დავითალხეთო,
შენზე ოცნებას აქეთ უვლია,
მაგრამ თვალებში აღარ ჩამხედო,
თვალებში მხოლოდ საყვედურია...

გადავემხობი მინდვრის ბალახებს,
ქალი კი არა, კლდე ვარ, ტინი ვარ,
მოვკვდები, მაგრამ არ დაგანახებ,
არ დაგანახებ, როგორ ვტირივარ!...
დადებული სურათი

#15 ლ ი ც ი    ნიკის ჩასმა

    აქტიური

  • პლანეტელი
  • პიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპპიპ
  • 8898 წერილები:
  • Gender:Male
  • Location:ნიუ-ვასიუკი
რეპუტაცია: 7
პოზიტიური

დაწერილია 11 November 2009 - 09:48 PM

გამოხმაურების ნახვანინოს ციტატა(დაპოსტვის დრო 11th November 2009 - 09:20 PM):

გადავემხობი მინდვრის ბალახებს,
ქალი კი არა, კლდე ვარ, ტინი ვარ,
მოვკვდები, მაგრამ არ დაგანახებ,
არ დაგანახებ, როგორ ვტირივარ!...
ეგ ზღაპარი, ჩემო ნინო , მოუყევი პატარებს,
მეტსაც გეტყვი, ვიცი, შEნი სიზმრებიც და მიზნებიც,
"ქალი კი არა, კლდე ვარ"-ო ამბობ, მაგრამ, აბა ლიცის რას გამოაპარებ...
მიმკითხავეს და ასე მითხრეს: ქალიაო ჩვეულებრივი :)

გამოხმაურება რედაქტირებულია ლ ი ც ი: 11 November 2009 - 09:49 PM

მხოლოდ მართლმადიდებლურ რელიგიას შეუძლია აქციოს ქართველი ადამიანად @Siknadmo

დადებული სურათი

ჩემს მოწიწებას ბრიყვთა მიმართ არა აქვს ზღვარი,
ჩვენ მათი ვალი სამუდამო ვალად მიგვყვება,
რადგანაც, რომ არ ყოფილიყვნენ ბრიყვები სხვანი,
მაშინ ჩვენ თვითონ მოგვიწევდა ყოფნა ბრიყვებად.



დადებული სურათი





1 მომხმარებელი კითხულობს თემას

0 მომხმარებელი, 1 სტუმარი, 0 ანონიმი მომხმარებელი