ვისაც "ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი" დაკვირებით წაუკითხავს, იგი უთუოდ მიაქცევდა ყურადღებას მემატიანის თუნდაც ორ ფრაზას. პირველი: "აქა კულა სამებისა თანა იხილვების ოთხებად თამარ, მისწორებული და აღმატებული"("ქართლის ცხოვრება", ტ. 2, 1959 წ., გვ. 25). როგორც ხედავთ , თამარი გამოცხადებულია ქრისტიანული სამების-მამა-ღმერთი, ძე-ღმერთი, სული წმინდა-მეოთხე წევრად. მეორე: "მიუდგა თამარი განწმენდილთა გონებითა და ტაძრისა ღმერთისა აღმსჭუალულისა სანთკითა სხეულისათა მხურვალითა გულითა და განათლებულითა სულითა ტაბახმელისა ხმელისა ბეთლემ-მყოფელმან მუნ შვა ძე, სწორი ძისა ღმრთისა..." ( იქვე, გვ. 56). აქ კი თამარი გათანაბრებულია ღმრთისმშობელთან, ლაშა გიორგი კი -იესო ქრისტესთან. ამონარიდი აკაკი ბაქრაძის ლიტერატულურ-პუბლიცისტული კრებულიდან "რწმენა" თამარის სამების მეოთხე წევრად გამოცხადება და ჩვილი ლაშა-გიორგის იესო ქრისტესთან გაიგივება ნაწილია ქართული მესიანისტური იდეისა. იდეისა, რომელმაც , ჩემი აზრით, ჩვენი ცნობიერება დაანგრია. რამეთუ სერიოზულად დავიჯერეთ, რომ მაგარი ერი ვართ, რომ რაღაც განსაკუთრებული მისია დაგვაკისრა უფალმა. იმით "ვამარიაჟებდით" , რაშიც "სამარიაჟო" ნამდვილად არაფერი იყო. ის მიგვაჩნდა ღირსებად, რაც სათაკილო და მიუღებელი უნდა ყოფილიყო ჩვენთვის. ჰოდა ისე გავიფხორეთ, რომ საკუთარი ნაკლის დანახვის უნარი დავკარგეთ. და აი, ჩვენი დღევანდელი დღე საბუთი იმისა, რომ თურმე არ ვყოფილვართ გამორჩეული ერი. ახლა მაინც გავიგოთ, რომ დედამიწაზე არ არსებობენ ჭკვიანი ან ბრიყვი ერები. გავმეორდები და ვიტყვი: ერთი სიტყვით, ჩვენ იმ ბრმას ვგავართ, რომელსაც ადრე ლამაზი ეგონა თავისი თავი, მერე კი უეცრად თვალი აეხილა და ახლა, სარკეში უყურებს და გაოცებით ათვალიერებს თავის მახინჯ ნაკვთებს. უზერებო, დროა დავეშვათ მიწაზე. ჩვეულებრი ერი ვართ, რომელსაც შეუძლია ერთდროულად იყოს მაღალიც და მდაბალიც, გონიერიც და უგუნურიც. ყველა ერში არსებობს მესიანისტური იდეა. ეს იდეა ერის თვითრწმენას უწყობს ხელს, მაგრამ ქართული მესიანისტური იდეა გამორჩეულია (სომხურ მესიანისტურ იდეასთან ერთად) განსაკუთრებული ამბიციურობით. მოკლედ, უზერებო, თქვენი აზრით, ქართულმა მესიანისტურმა იდეამ გაგვიწია თუ არა დათვური სამსახური?