მალინა როგორც გაგისწორდება, ჩემო კარგო wanderer როგორც ამ ზაფხულს სიყვითლე ელოდება, შენც ისე გელოდება ვიღაც უცნობი. აკანკალებული ხელით მოვძებნი სახლში კომპიუტერის თეთრ კლავიშებს, როგორც შენს თითებს, ისე შევეხები. მადლობის მეტი რა მეთქმის შენთვის-მოდიხარ ჩემთან და მიპოსტავ პატარ-პატარა პოსტებს. მე მახსოვს კარგად, ყველაფერი კარგად მახსოვს, თუ როგორ ლამობდა ხორხიდან ამოსკდომას მრავალმილიარდჯერ გაცვეთილი სიტყვა "მიყვარხარ" ამ საუკუნეში კომპიუტერებით გატენილ ქალაქში, რომლის თავზეც ჩიტებიც აღარ დაფრინავენ და სადაც ვერ წარმოუდგენიათ, რომ შეიძლება ვიღაცას ჰქონდეს არა მექანიზირებული გული და ასეთი გრძნობა. შენი ბრალი არ არის, ვიცი, რადგან ისეთი პატარა და უმწეო ჩანხარ ვით ხელისგულზე დაფრენილი მის ნაოჭებში გაჭ####ტილი საყვარელი ჭიამაია. მე არ მინდოდა, დამეპოსტა სიტყვები ძალადაკარგული და გაცვეთილი ათასი ყბის მიერ და, კიდევ კარგი რომ არ იყო იგი, თორემ შენს სიყვარულს ვინ მაპატიებდა? მაგრამ რა იცოდნენ რომ. უფრო დიდი იყო და უფრო საშინელი ვიდრე, სიყვარული. არა მოწყალეო ქალბატონო, არ გთხოვ შებრალებას. დავხეტიალობ უდაბნოში, მზეში, ქვიშაში, ეს მზე კი არა გავარვარებული ღმერთის გულია, ეს ქვიშა არ არის, ეს უყვავილოდ დარჩენილი პეპლების ფრთების მსუბუქი მტვერია, მკვდარი პეპლების. გეყოთ , მოწყალეო ქალბატონო, პატარ-პატარა პოსტების გამომეტება, თქვენც კარგად იცით, რას ველოდები, ამდენი ხანი და ჩემს ოცნებით გაჟღენთილი თვალებიდან ცრემლების ნაცვლად მოწვეთავს სისხლი. ჰე...მოდი დროზე და გადამხადე ხავსიანი თავისქალა , თორემ ნაგავი აყროლდა შიგნით. რომლის გაწიწკვნას დამშეული ყვავ-ყორნები არ იკადრებენ, და, ალბათ, შენთვის რა ბედენაა ჩემი აზრები, ჩემი წუხილი , ფიქრი, დარდი, თუნდაც ეს პოსტი, ამ აბდაუბდას კითხვას, რა თქმა უნდა, გირჩევნია ფინჯანი ყავა. მე დავიღალე, მე აღარა ვარ, მე მოვკვდი შენში. მარტოსულს, ეულს, მიუსაფარს და უსასოოს, ყრუს, უსინათლოს, მიწას, ტალახს, არარობას უშენობა ისე მტანჯავს, ისე მაწამებს, აკანკალებული ხელით ვეძებ ხოლმე სახლში კომპიუტერის თეთრ კლავიშებს, როგორც შენს თითებს ისე ვეფერები. პარადოქსი ის არის, რომ ამ ქალბატონს მხოლოდ ვირტუალურად ვიცნობდი :ravic: